 | |||||
| how to get rid of moles | 
|
Politie officier ernstig ziek door straling draadloze systemen, elektrosmog. Leest u onderstaand het ervaringsverhaal van een hoge politiemedewerker die door de straling van draadloze systemen in korte tijd aftakelt van een gezonde, sportieve, hardwerkende man met een verantwoordelijke en zeer afwisselende baan tot een lichamelijk wrak en kluizenaar op een camping, overgevoelig voor alle vormen van electrosmog en licht. Opmerkelijk de totale onwetendheid en het onbegrip van artsen en specialisten: In november 2008 kreeg ik last met slapen. Ik sliep slecht in en niet goed door. Ik bleef eigenlijk in een soort van alertheid waardoor de slaap niet intrad. Ik ging bij mijzelf na of ik last had van problemen of zorgen, maar kwam er al snel achter dat dit het geval niet was. Ook ontstond er een rode vlek op mijn wang die niet meer weg ging. In februari 2009 ging ik hiermee naar de huisarts. Voor de huiduitslag kreeg ik een zalfje en voor het slaapprobleem slaappillen. Ik moest terughoudend met de slaappillen om gaan en er zo nu en dan een innemen als ik eens een goede nacht wilde hebben. In de grote vakantie in Frankrijk sliep ik goed. Ik kon dit jaar wel veel slechter tegen de zon. Dit was opmerkelijk, want andere jaren kon ik hier juist heel goed tegen. De slaapproblemen kwamen direct na de vakantie terug en in augustus 2009 ging ik opnieuw met dezelfde klachten naar de huisarts. De klachten waren verergerd en ik was soms duizelig. 's Nachts had ik tintelingen in mijn hoofd en ik bleef alert waardoor ik niet sliep. Bloedonderzoek en onderzoek naar suikerziekte wezen uit dat er ogenschijnlijk niets mis was met mij. Tot november sukkelde het zo door, terwijl de klachten en de vermoeidheid verergerden. Eind november 2009 verwees de huisarts mij door naar de neuroloog. Ik vertelde hem over het slaapprobleem en dat ik vaak een raar gevoel had in het hoofd, tintelingetjes net onder het haar, en dat ik soms enigszins duizelig was. De neuroloog gaf aan dat ik misschien maar beter naar een dermatoloog kon gaan. Hij herkende in ieder geval niet de oorzaak van de problemen waar ik zelf later achter ben gekomen. Hij liet mij wel een slaaptest doen om te zien of ik wel op tijd melatonine aanmaakte. Dit betrof een speekseltest. Uit onderzoek bleek dat ik te laat en te weinig melatonine aanmaakte om goed te kunnen slapen. Ik kreeg melatonine tabletten. Vlak voor de kerstdagen ging ik met mijn vrouw boodschappen doen bij de supermarkt. In deze winkel werd ik raar in het hoofd. Ik kon mij niet meer concentreren en reageerde niet goed op de dingen die mijn vrouw mij vroeg. Buiten deze winkel ging het wel weer beter. Op 1 januari 2010 werkte ik in de avonddienst binnen het bureau. Ik voelde mij ziek en ik had het gevoel dat ik helemaal opgloeide. Toch voelde het anders aan dan koorts. Ik merkte dat ik last kreeg met de spaarlampen, die overal hingen. Met moeite heb ik deze dienst volbracht. Op mijn eigen werkplek merkte ik dat het ook niet goed ging met de spaarlampen. Dit waren Osram TL-spaarlampen. Later bleek mij dat dit dezelfde lampen waren als in de supermarkt. Ik probeerde andere lampen te regelen voor mijn werkplek. Via de huisarts kwam ik bij de dermatoloog. Ik vertelde hem over de tintelingen net onder mijn haar en liet hem de rode vlek op mijn rechter wang zien. Ook vertelde ik hem dat dit mogelijk kwam door spaarlampen. Op internet had ik hierover gelezen. Volgens de dermatoloog kon dit niet. Ik moest een 3-tal uitgebreide allergietesten ondergaan en dan zou er wel uitkomen waar ik allergisch voor was. Ik vroeg nog of ik misschien getest kon worden op een allergie tegen spaarlampen, maar dit kon niet. Ik onderging de 3 testen en daaruit bleek dat ik nergens allergisch voor was. De dermatoloog wist de oorzaak niet en ik kreeg een zalfje dat mij niet hielp. Op het werk kreeg ik last van mijn ogen en ik merkte dat ik niet meer tegen normaal daglicht kon. Ik ging een donkere zonnebril dragen en kwam in januari 2010 ziek thuis te zitten. Hierna werd ik erg ziek. Zo schommelde mijn lichaamstemperatuur sterk over de hele dag. Dan was het weer 36,1, anderhalf uur later 38,0 graden. Hierna liep het dan weer snel terug. Het snel teruglopen van mijn lichaamstemperatuur was erg naar. Ook had ik pijn in mijn armen benen. Het nare gevoel in mijn hoofd nam toe en ik sliep 's nachts niet zonder slaappillen. Ik voelde mij in bed heel naar. Ik had last van spanning op het lichaam en een soort van spasme op mijn spieren. Voor mijn lichtgevoeligheid kwam ik bij de oogarts. Hij deed een uitgebreid onderzoek en constateerde dat ik zeer goede ogen had. Met beide ogen zag ik 160%. Ik had wel last van geïrriteerd oogslijmvlies en daardoor had ik last met licht en verlichting. De oogdruppels die hij mij gaf, gaven verbetering. Ik merkte dat ik last had van mijn totale weerstand. Ik kon nergens meer tegen en als ik van buiten was geweest, zagen mijn handen blauw van de kou. Dit was gewoon eng om te zien en ik heb er een foto van gemaakt om te laten zien aan de dokter. Via de huisarts kwam ik bij een internist/endocrinoloog. Hij schonk serieuze aandacht aan mijn klachten en onderzocht mij. Uit bloedonderzoek bleek dat ik wel voldoend vitamines had. Alle was op peil, maar mijn witte bloedlichaampjes, daar had ik er te weinig van. De leukocyten werden opnieuw onderzocht. Twee weken later was er herstel te zien in de bloedwaarden en hiermee was eigenlijk het onderzoek afgerond. Ik was nog steeds ziek, maar de bloedwaarden waren kennelijk weer op peil. Omdat ik niet beter werd, bleef ik ziek thuis. Ik had wel gemerkt dat als de televisie aanging, ik hiervan erg veel last kreeg. Ook als ik op grote afstand van de tv ergens anders in huis was. Ook de computer kon ik niet langer verdragen. Dit beperkte mij enorm in het opsporen van wat ik nu mankeerde. Mijn vrouw deed nu het zoekwerk op de computer en meldde mijn klachten bij het meldpunt gezondheid en milieu. Via het meldpunt ontving ik een reactie waar ik wel wat mee kon. Er was nog niet bekend dat mensen last hadden van spaarlampen, maar mogelijk wel van andere stralingsbronnen. Ik woonde op korte afstand van een grote zendmast (C2000, UMTS) en werkte zelf beroepsmatig met het C2000 systeem. Omdat ik thuis heel veel klachten kreeg en hield, hebben wij met ons gezin 3 weken in een vakantiehuisje doorgebracht in Harfsen. Het ging hiervoor heel slecht met mij en mijn korte kortetermijngeheugen functioneerde slecht. Soms leek ik wel dement. In het begin in het vakantiehuisje dacht ik soms dat ik het niet zou redden. Buiten de toenemende hoofdpijnklachten en de spanning op mijn lichaam had ik klachten met mij nek. Ik kon alleen nog maar op een speciaal kussen liggen en dan precies op één manier. Anders werd het gevoel ondragelijk in mijn hoofd en leek de bloedtoevoer naar mijn hoofd te blokkeren. Ik was totaal afhankelijk van de zorg van mijn familie. Bij de bedrijfsarts gaf ik aan dat ik graag een onderzoek had op mijn werkplek en bij mij thuis. Via de stichting EHS (Elektro Hypersensitiviteit) kwam ik aan het bedrijf Electrosense dat bij mij thuis en op mijn werk een onderzoek naar straling verrichtte. Bij mij thuis was er de normale straling die in oude woningen wordt gemeten. Niet alle stopcontacten in de woning waren geaard en dan geven elektrische apparaten meer straling af. Ook de zendmast in de omgeving van mijn woning werd gemeten. Op mijn werkplek bleek mijn bureau onder 208 V/m2 te staan. De rubberen doppen onder het bureau lieten de stroom die via de kabels van de computer liep niet weg lopen. Ook de TL-spaarlampen van Osram gaven veel straling en vuile stroom. Zowel bij mij thuis als ook op mijn werk werden echter de Nederlandse normen die gelden voor de verschillende straling, niet overschreden. Mijn gezondheid ging, toen ik terugkwam uit het vakantiehuisje, erg snel achteruit. Thuis probeerde ik te slapen in verschillende slaapkamers en in de badkamer, maar dit lukte niet meer. Ik kreeg een hele nare prikkeling over het hele lichaam en het was alsof mijn lichaam en hoofd in brand stond. Ik probeerde te wonen in twee verschillende woningen bij familie. Ook hier ging het niet meer. Op advies ging ik in een caravan op een natuurcamping staan in Harfsen. Ik maakte er geen gebruik van de stroomvoorziening en ik stond zo veel mogelijk in de schaduw. De dichtstbijzijnde zendmast was op enkele kilometers afstand. Ik vond het vreselijk dat ik, om aan de straling te ontkomen, gedwongen werd om op een camping te moeten gaan leven en dan juist op het moment dat ik mij erg ziek voelde. Ik had gemerkt dat ik steeds slechter tegen de zon kon. Ik had een bepaalde nare spanning op het lichaam die niet meer weg ging en de hoofdpijn werd steeds erger. Mijn korte kortetermijngeheugen was heel slecht en ik had constant iemand bij me, omdat ik heel duizelig was. Na ongeveer twee weken op de camping doorgebracht te hebben, werd het niet erger en werd ik stabiel zou je kunnen zeggen. De ongecontroleerde beweging in mijn lichaam, die vaak heel goed zichtbaar waren, werden langzaam minder. Hoewel ik veel bezoek kreeg, was het isolement op de camping heel vervelend. Zo kon ik niet naar de diploma-uitreiking van mijn dochter, het afscheid van de lagere school van mijn zoontje en het feest dat mijn ouders gaven, omdat ze beiden 75 jaar waren geworden. Ik heb 5 weken op de camping doorgebracht. Gedurende die tijd hebben mijn vrouw en ik besloten om ons huis te verkopen en om een nieuwe woning te kopen en die zo aan te passen, dat ik er samen met mijn gezin in kon wonen. De nieuwe woning werd speciaal gekeurd of hij geschikt was. Op 30 juni 2010 trok ik in ons nieuwe huis. Ik trok er in op de dag dat we de sleutel kregen. Het was een kaal huis, maar ik kon hier wel verblijven. Vooraf vond ik dit heel spannend, want als het niet zou gaan, wat moest ik dan? We kregen aanpassingen in het huis d.m.v. speciale koolstofverf uit Duitsland en netvijschakelaars. Alle verbindingen gaan nu via kabeltjes. Niets is nu nog draadloos. Langzaam merk ik dat ik begin op te knappen. Zonder medicatie begin ik weer te slapen. Dit doet mij goed. Ik bouw heel langzaam aan weer wat weerstand op. De eerste weken bleef ik in de woning. Het was erg warm en zonnig buiten. Temperaturen van boven de 30 graden. Andere jaren was ik altijd blij met dit weer, maar dit jaar kan ik niet tegen de zon en moet ik veel binnen blijven. 's Avonds liet ik in het bos in de buurt de hond uit. Ik was niet meer duizelig. Na enkele weken binnen te zijn geweest, ging ik 's avonds met mijn dochter wat verder wandelen. We gingen naar mijn ouders. Ongeveer 2,5 km lopen. Dit ging best goed en het gaf me hoop dat ik in de toekomst toch weer ergens heen kon. De weken die volgden zijn we heel voorzichtig weer wat buiten de deur geweest. Soms even naar een bouwmarkt of op bezoek bij iemand. Telkens kleine stapjes om te zien hoe het ging. Ik probeerde geen terugval te krijgen, maar soms ontkwam ik hier niet aan. Toen ik de televisie en computer weer had aangesloten, bleek dat de beschermende kabels en speciale contactdozen mij in staat stelden dat ik hier weer voor korte tijd gebruik van kon maken. Ik was nu ook weer in staat om op internet te zoeken naar mogelijkheden om mij te genezen. Ik las het verhaal van een Franse vrouw die elektrogevoelig was geworden. Ik keek of er voor mij ook dingen in stonden waar ik iets mee kon. Ook las ik de ervaring van Mevr. Kienhorst. De klachten die zij omschreven kwamen sterk overeen met mijn klachten. Uit meerdere verhalen die ik gelezen heb en uit mijn eigen ondervinding ben ik er van overtuigd dat ik door straling ben verzwakt. De straling heeft mijn weerstand gebroken. 's Nachts bleef ik alert door de prikkeling in mijn hoofd. Hierdoor kon ik niet meer slapen, waardoor ik 's nachts niet herstelde en werd mijn weerstand juist afgebroken. Ik raakte gevoelig voor zaken die ik eerder niet voelde. Toen mijn weerstand verslapte, raakte ik gevoelig voor het felle licht op mijn werk en als ik in het donker in mijn auto reed, kon ik slecht tegen de verlichting van de tegemoetkomende auto's. Mijn oogslijmvlies raakte geïrriteerd. Ook kon ik niet meer tegen de kou als ik buiten was. Ik kreeg blauwe handen. Van het een kwam het ander. Allemaal door de verzwakte weerstand. Zo ging ik de spaarlampen voelen en later ook de oudere TL-buizen, de tv en het computerscherm. Spaarlampen geven veel meer straling af dan gewone gloeilampen. (Heel jammer dat de gloeilamp verboden wordt en zeker omdat we nog niet goed weten wat de spaarlamp met onze gezondheid gaat doen.) Later kon ik nergens meer zijn en moest ik mijn eigen huis ontvluchten om op een camping te herstellen. Dit alles heeft een enorme impact op mij en mijn gezin gehad. Van een gezonde, hardwerkende man die een verantwoordelijke en zeer afwisselende baan had, werd ik een soort van kluizenaar op een camping. Ver weg van alles en iedereen. Buiten de lichamelijke gezondheidsklachten is het emotionele aspect van overgevoeligheid voor straling enorm! Met hulp van een natuurarts uit Zutphen probeer ik weer voldoende aan te sterken om weer te kunnen functioneren. Naam en adres bekend bij de redactie van Stopumts.
Ga terug naar het hoofdmenu
| |||
| | |||||
