 | |||||
| how to get rid of moles | 
|
Knallende hoofdpijn van de computer, De Gelderlander, 21 augustus 2004 Volgens Hugo Schooneveld lijden zo'n tweehonderdduizend Nederlanders aan een onbekende kwaal: het Elektrische Overgevoeligheidssyndroom (EOS). ''Ik dacht jarenlang de enige te zijn.'' Televisiekijken doet hij al jaren niet meer. Van langer dan een kwartiertje achter de computer zitten krijgt hij knallende hoofdpijn. Oud-universitair hoofddocent neurologische biologie Hugo Schooneveld leidt een aangepast bestaan om met zijn elektronische overgevoeligheid om te gaan. In zijn woonkamer zijn elektrische apparaten schaars: een paar lampen en een stereo-installatie, dat is het wel zo'n beetje. Hij draagt continu meetapparatuur bij zich 'zodat ik weet waar ik op mijn hoede moet zijn en waar ik zo snel mogelijk vandaan moet'. Twintig jaar geleden kwam Schooneveld er achter dat hij een overmatige gevoeligheid bezat voor apparaten. ''Ik ben een van de eerste computergebruikers van Nederland. De eerste avond dat ik dat ding aandeed kreeg ik concentratie- en slaapproblemen, iedere keer dat ik daarop werkte. Vanaf dat moment is de ellende begonnen. Terwijl ik eigenlijk gek ben op de computer.'' Ironisch genoeg heeft het apparaat dat Schooneveld destijds zoveel last bezorgde, hem twee jaar geleden voortreffelijk geholpen: hij kwam in contact met tal van hypersensitieve lotgenoten via zijn website. www.electroallergie.org. De site is tevens een roep om erkenning. Schooneveld: ''Via die site probeer ik reacties los te krijgen. Ik voer tegenwoordig vaak lange gesprekken met mensen die net als ik ook jarenlang dachten dat zij de enigen waren die hier last van hadden.'' Met de website hoopt hij hetzelfde effect te bewerkstelligen als de maker van een soortgelijke Zweedse site. Naar aanleiding van die site is elektrische overgevoeligheid in Zweden algemeen erkend. ''Daar wordt deze ziekte nu serieus genomen. Je kunt worden overgeplaatst naar een andere afdeling waar je wel kan functioneren. Men toont er respect en begrip voor je overgevoeligheid. Dat is hier ondenkbaar.'' Hugo Schooneveld die na de vakantie een stichting voor elektrisch overgevoeligen wil oprichten sluit zich niet graag aan bij actiegroepen. Die vindt hij te 'schreeuwerig'. Hij blijft liever een goede gesprekspartner van onderzoeksinstituut TNO, dat vraagtekens plaatst bij de vraag of er een oorzakelijk verband is tussen klachten die elektrosensitieven ervaren en elektromagnetische straling. Peter Zwamborn, wetenschappelijk onderzoeker van het TNO en deeltijdhoogleraar elektro-magnetische effecten krijgt regelmatig adviezen van Schooneveld. Zwamborn: ''Als gezondheidsklachten verklaard worden als gevolg van een elektromagnetisch veld, dan moet er een biologisch mechanisme bij de mens aan ten grondslag liggen. Aangezien daar nog geen wetenschappelijk verantwoorde verklaring voor is, blijft die stelling hypothetisch en dat maakt wetenschappelijke acceptatie erg moeilijk.'' Schooneveld wordt liever niet geassocieerd met de paramedische wereld, waarin onder andere aardstralen en ongedefinieerde therapieën een belangrijke rol spelen. Belangstelling uit die hoek kan hij goed missen, hij heeft er zelfs last van. ''Ik bedien me puur van natuurkundige onderzoeksmethoden.'' Normaal gesproken richt Schooneveld, bewapend met mobiele meetapparatuur, zijn onderzoek op woon- en werkplekken en vervoersmiddelen zoals treinen en auto's. Maar ook de fiets kan voor een 'elektrisch overgevoelige' een bron van ellende vormen. ''Eén van de mensen met wie ik via mijn site in contact kwam is marathonschaatser in Friesland. Om zijn beenspieren goed te trainen, wilde hij heel Friesland doorfietsen, maar meestal moest hij na dertig kilometer al afstappen met vermoeidheidsklachten. Rond die tijd nam hij contact met mij op en hebben we daar eens over gebrainstormd. We zijn toen die fiets eens gaan onderzoeken en wat bleek: op fietsvelgen zit een dunne staalband van nog geen millimeter, die aan elkaar wordt gepuntlast. Iedere keer wanneer die fietsband ronddraait geeft die een enorm sterk magnetisch veld. Als je daar een meter bijhoudt, vliegt-ie gewoon in het rood. Toen hij die stalen band eruit knipte, waren die velden weer weg. Vervolgens is hij zijn fietsoefeningen gaan doen met vouwbanden zonder staal, waardoor hij weer in topconditie aan zijn schaatswedstrijden kon beginnen. Van de winter belde hij me juichend op dat hij in Heerenveen schaatskampioen van Friesland was geworden.'' Schooneveld benadrukt dat zijn boodschap er niet een is van treurnis, maar van hoop. ''Met elektrische overgevoeligheid is best te leven, mits je je leefomgeving onderzoekt en aanpast. Ik wil oplossingen aandragen.'' Eén keer heeft de Wageningse neurobioloog die schilderijen restaureert om zijn onderzoek te bekostigen wél actie gevoerd. ''Vorig jaar wilde telecombedrijf Ben tweehonderd meter hier vandaan een zendmast plaatsen, terwijl de gemeente tegen was. Er kwam hier een karavaan van opleggers door de straat gereden met werklui die dat ding wel even kwamen installeren. Ze hadden grote voedingskasten bij zich, alles was al uitgeladen. Dat heb ik met een paar telefoontjes aan de gemeente gelukkig kunnen tegenhouden. Anders had ik nu in een psychiatrische inrichting gezeten.''
Ga terug naar het hoofdmenu
| |||
| | |||||
